!فعلا ً بمیر

فردای مرگت برایت گل میفرستیم
!فعلا ً بمیر

:روی گل ها یاد داشت میگذاریم
«در اندوه مرگ مَردی آزاد»...................................
!فعلا ً بمیر

پس فردایش میگذاریم برایت بیانیه صادر کنند
!فعلا ً بمیر

نمیگوییم درد کشید
میگوییم تا لحظه ی آخر داشت نان و مربایش را میخورد
!فعلا ًٌ بمیر

میگوییم بگویند مرگی شاهانه بود
!تو بمیر

همه چشم به راه مرگ تواند
!بمیر!......بمیر

هیاها

.
.

اینجا بیش از هر جانوری سگ هست
سگی.....سگ هایی.....هزاران سگ
خاک به هوا بلند میکنند
با پوزه هاشان
وقتی
در جستجوی حقارت خویشند

اینجا بیش از هر جانوری سگ هست
.
:مرا اما آرزویی در سر
.

گاو نری خشمگین
تنها یکی ......................
که بدود
بدرد..............
خاک به هوا بلند کند
با آخرین خیزی که
.مرگ حقیران است ...........................

دوزخ

!هان! مینوس! پاس دار ِ دوزخ
چونان سخت بر جای مانده
با نگاهی چونان درنده

!اینک اینان
فرو مایگانی که در تلاطم وهم
دروغ میشنوند و همخوابه ی دروغ گویان ِ لبخند بر لب
تعفن به دنیا می آورند


!اینک تو
.دوزخیانت را دریاب

دالان

کسی که نیست

انتظار ؛ شهودی که نیست

معجزه ؛ امیدی هم نیست

تعلیق

نه پا و دست زنان ِ یاسی عمیق
نه پرواز کنان ِ شادی ای بزرگ
نه هلـهله
نه اشک


از انتها به ابتدا خواندن ِفصلها و
نیافتن ِ نشانه ای ، پیامی


نفسی که نمی کشی
تنها...............................
می گوید زندگی کجاست.....................................


معلق
...آویخته


تنها تصویر ِ شاخه ی درختی و طناب و گره ای سخت
رهنمون ِ مرگ نیست.......................................
معنای ِ آویختگی؛..............................................................
میان ِ کتابهای ِ قصاص و حدود و تعزیر
میان ِ کلمات ِ زندانی قالبهای تنگ
میان ِ نفهمیدنم ، ترسم ، بی علاقگی
دست و پا زدن..............................................
.مــــرگ است..................................................................

دیگه نخون آوازه خون

خاک کاویدن

جستجوی آنچه کاشته ای

.....بیهوده چشم به راهی

سالهاست صدایی بر نمی خیزد

خفقان نبود آزادی نیست این

اعتمادی نیست

به همین سادگی

میگویند لحظه شماری گاهی

روز شماری گاهی

قبر میشمارم من

بارور نُتی نیستم

نخواهم شد

!زنی خوشبخت

!معصوم

!فداکار

.قتل صدایم را نظّاره میکنم

میشنوی؟

!سکوت منم

.پادشاه ِ هیچ . هیچ ِ این دالان ِ تنگ

!منم سکوت

.حقیر ترین رعیت ِ هیاهوی ِ دیار ِ تو

میان این لحظه های بی ریا رنگ

چشم بسته

.ایستاده ام

امید

شعرها خوشبختند

دلتنگ نیستند گریه نمیکنند

نعش شاعر اند

...همین

میلاد

چشم بر هم زدنی

و

سرشار از رنگ میشوی

...از پاییز

.تولدت مبارک

تصویر

!با چشم چه چیزها که میشود ندید

دیگر زنده نیست؛

.تصویری که چشم باز کنی که ببینی که بدانی خیال نیست

!با چشم چه چیزها که میشود ندید

عمیق ، نگاه تو

مغروق، خیال من

...مَردُمک ِ سرگردان ِ مَردُم

!من مُردَم-

-اعتراف یک چشم -

.با چشم میشود ندید

تو

من

مطلق ِ سکوت

کاغذها

گفتی:وقتی دلتنگ شدی بنويس " فقط "

.گفتی:فقط وقتی دلتنگ شدی بنويس

من

سرمای ِ مطلق
...

خاکسترم سرد نشد

زبانه ميکشم هنوز

.خاکستری امّا شدم

اندوه

تو لبخند نميزنی

.می انديشی

من اما ــ بزنگاه ِ پُرسان ِ تو ــ

لبخند زدم

.به کوچک ِ پَرسه زنی که من است

من

اخم ميکنم

" صورتی به من نمی آيد "

.نگاه ميکنی ، ميبافی

تکّه پاره های من اند

قصّه هايم

.با چشم های بسته ميبافم

س

هفت سنگ
دست ساده ی تو ، چرخشی ، که فرو پاشم از هم که بخندی

هفت سین
...سکوت سنگين ِ تو ، که بدانم سال تمام شد و

.من سنگ شدم

!

مبهوت

غوطه ور

گردان
***

!انديشه

نمي مانند

.لحظه هايي كه بودنت را به خاطر دارند

!افسانه

نمي چرخند

.ماهي هاي تنگ بلور وقت ِتحويل سال

***

!...

.من و ماهي ها نيست ميشويم

نبودن یا...

خدا هم که باشی پير ميشوی

آنگاه که مردت را

نشانه کنند

حک شده

بر روی يک فلز

آويخته به گردنت؛

و تو سالها انديشه ات

بوی جنگ بگيرد؛

مرگ

تعفن

ترکش، ـ که پاهای دخترکت را به غنيمت برد ـ

.خدا هم که باشی ميشکنی

مثل خانه ات

زير بار هزار قرض؛

.و دستانی که خانه را قسمت ميکنند

ميان هياهوی سکوت جستجو ميکنی خود را؛

ميان خانه و ترکش

.کنار مردت

.خدا هم که باشی تمام ميکنی

وهم

:شروع ميکنيم

يک خط / سفيد / آدم ها يی با چشم های گشاد / نفس های حبس / نگاه های خيره / ایستاده/ آماده برای
.دويدن

:تمام ميکنيم

.یک خط / سفيد / صدای آژير دستگاه / نهايت يک زندگی / قلبی که نمیزند
.يک خط / سفيد/ چراغ روشن/ رد مهتابی روی پلک های بسته
***

...خط خطی ها ی سياه راه راه های سفيد

.اين تابلو فروشی نيست

سلام

اما اگر سراسر كوچه ام را سر راست

و سراسر سرزمينم را همچون كوچه ای بی انتها بسرايم

ديگر باورم نميداريد . سر به بيابان ميگذاريد

(پل الوار)